میراث فرهنگی و اسلام


«من به پشتیبانی این مردم تو دهن این دولت می زنم». و دیدیم که چگونه و چرا خمینی توانست به پشتیبانی «این مردم تو دهن دولت» وقت بزند. خمینی که از تو-دهنی-زدن بشدت خوشش آمده بود، از آن هم فرا تر رفت و با کوبیدن یک مشت آهنین به دهان گورباچف، «شیرازه  رژیم کمونیستی شوروی را درهم پاشید»، و به دنیا و خصوصن آقای کارتر و شرکا فهماند که امام یعنی چه! آنهم امامی  که از پشتیبانی دولت فخیمه برخوردار باشد و پای توضیح المسائلش را یک «آخوند درباری» (فراماسونری ملبس به قبا و عمامه ای مشکی) مُهر کرده باشد. این چنین سوپر منی فرزندانی از خود بجای گذاشت که هر کدام در امر مشت کوبی در دهان سر آمدند.

دانشجوی پیرو خط امام، آهنگرزاده ای از «طبقه زحمتکشان و مستضعفان»، بسیجی خستگی ناپذیر، محمود احمدی نژاد به «پشتیبانی این مردم» چانه سه وزیر را با مشتی جانانه چنان شکست، که هر سه ناک اوت شده  و سه وزارت خانه تحت وزارت ایشان را نیز آنچنان  درهم ادغام کرد که در نهایت بعنوان «رئیس سازمان اوبک» برود و تکیه بر جای بزرگان بزند.

 از دکترا و مقام ریاست جمهوری به وزارت نفت رسیدن، محصولی ویژه از صنعت مستضعف سازی نظامی خلقی-مردمی-اسلامی-علوی-مهدویه ای تقدیم به «خلق ستم کشیده و مظلومی که در نظام شاهنشاهی از بهره وری از صنعت نفت محروم بوده اند»، مردمی که هنوز در انتظار دریافت «پول نفت» پشت سر ظلبه های  فیضیه قم  آب می پاشند تا سفرشان به صحرای کربلا بی خطر باشد، مردمی که در مطب جراحان زیبائی به نشانه اعتراض به رژیم اسلامی بست نشسته اند، همانانیکه  در سفرهای تفریحی به دبی با خانم ایکس و آقای ایگرگ نوشابه های غیر الکلی می نوشند، همان مردمی که بوقت تظاهرات بر علیه جمهوری اسلامی به جمع تماشاچیان اعدام های خیابانی ملحق می شوند. محمود احمدی نژاد ریاست چنان «جمهوری» را بعهده دارد که ولی ایشان فقیهی است دائم النشئه.

بقول شازده «حالا محمد خاتمی برود و آنقدر عربده بکشد تا جان از هزار سوراخش در بیاید، و میر حسین و مهدی هم بروند بزچرانی کنند که قبای امیر احمدی به قامتشان نیامد. از همه مهمتر، آمریکائی های بسیار دموکرات و حتی محافظه کاران دو آتشه که جز منافع خودشان هیچ در سر ندارند بروند و رویای جاده سازی در خاورمیانه در سر بپرورانند، آنهم درست زمانیکه اروپائیان اصیل و اشراف زادگان قدیمی در حال به پیش بردن پروژه جاده سازی در آن منطقه هستند».

 

 

ذره بین

Advertisements

یک ساده لوحی دائم دعا میکرده که با امام ها محشور بشود. چهار روز پس از رفتنش به آن دنیا، به خواب پسرش می آید. پسر که خیلی نگران حال مرحوم ابوی در آن دنیاست از مرحوم ابوی می پرسد.

«بابا جان جایت خوب است؟»

مرحوم ابوی در جواب پسرش می نالد که،»نه بابا، پدرم در آمده. صبح باید بلند شوم سر علی را پانسمان کنم. به حسین آب بدم؛ پوشک علی اکبر را عوض کنم. رقیه را از مهد کودک بیارم، برای زین العابدین آش درست کنم. سر کلاس باقر بنشینم. برگ امتحانی صادق را نصحیح کنم. کفترهای رضا را دون بدم، برم زندان ملاقات امام حسن عسگری، بعدش شب خسته و کوفته برم بگردم دنبال مهدی!»

این «جوک جدید»ی است که در ایران، بصورت «تکس مسج» میان مردم رد و بدل میشود.

در ضمن، حواسنان به تحولات جدیدی که در سودان، تونس، مصر و پس از آن در سوریه و لبنان بوقوع خواهند پیوست باشد، به ما «مربوط» است!

 ذره بین

دست از طلب ندارم تا کام من بر آید                       یا تن رسد به جانان یا جان ز تن بر آید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر                      کز آتش درونم دود از کفن بر آید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران                   بگشای لب که فریاد از مرد و زن بر آید

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش              نگرفته هیچ کامی جان از بدن بر ‌آید

از حسرت دهانش آمد بتنگ جانم                         خود کام تنگدستان کی زان دهن بر آید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان                    هر جا که نام حافظ در انجمن بر آید

 

 

ذره بین

 

مائویست های معروف؛ نوبلیست های زهوار در رفته؛ هنرمندان بی هنر و حمایت بی شائبه رسانه های فارسی زبان در «غربت» … و همه اینها به نام «آزادی» (چه خونها که در راهش ریخته نشد!)

 

 

اگر درست دقیق شویم…و با دیده ِ علت شکاف…در اسباب و علل عقب ماندگی خودمان بیندیشیم، قطعا باین نتیجه منطقی و معقول خواهیم رسید که همین معایب و نقایص اخلاقی است که مانند تخته سنگهای زمخت و خارهای مغیلان پر آزار و پر زیان قدم به قدم در طول مسیر و جاده راه ترقی و سیادت و رستگاری را بر ما دشوار ساخته است و…ما ایرانیان با آن همه گذشته های تاریخی نتوانسته ایم شانه بشانه و همرکاب با ملتهای نوخاسته جلو برویم و همچنان که دارای صفات و مواهب معنوی و درونی تمدن هستیم از نعمات مادی و ظاهری آن نیز برخوردار باشیم همین معایب اخلاقی و امراض روانی ما بوده است و امروز هم نخواهیم آرزوهای قلبی خود را عملی سازیم…قبل از هر چیر باید بدفع و رفع این موانع سهمناک بپردازیم….باید دانست که یک نفر « ایرانی امروزی» از بسیاری جهات و بخصوص از لحاظ اخلاق و…از حیث « اخلاقیات » تفاوت زیادی با ایرانی دیروز و پریروز ندارد و…عموما آنچه را درباره ایرانیان امروز و پریروز گفته اند درباره ایرن امروز (با پاره ای تفاوتهای غیر مهم) میتوان صادق دانست و از اینرو چنین استنباط نمود که مقصود و منظور « مسائل ایران» همانا جمع آوری و نشان دادن داوریهایی است که از جانب بیگانگان (و حتی خودمانیها) در حق ایرانیان و بخصوص درباره اخلاق (یا «خلقیات») ما بعمل آمده است«.(خلقیات ما ایرانیان، علی اکبر جمال زاده)

قدیمیهای ما می گفتند «آدمی که ذات اش نیکوست و الفبای آدمیت را از بر میداند، خوش چهره است وبر دل نشستنی» (دوستان توجه داشته باشند که خوش چهرگی در اینجا به معنای زیبایی بر و رو نیست).

…و من  با دلی آشوب، خیره به تصویر احمدی نژاد می نگرم و هر کار می کنم نمی توانم کنجی در این محنت سرا برای او و امثالهم بیابم! رویم را بسوی شازده می چرخانم و مطلب را با او در میان می گذارم. سرش را به چپ و راست می چرخاند و به سیاق دراویش خودش را می تکاند و صدای تلویزیون را پایین می آورد و ناله سر می دهد که، «من به همه لجاره و دریوزگان این نظام حساسیت دارم. دیدن تصویر و یا شنیدن نام این منقلبین بی ثبات، از بزک کرده های امروزی تا مومنان دیروزی، از مصدقیون سر بهوا تا چپی های مستقل و متصل، همه این بظاهر انسان-نما-یانِ بی هویت، دل من را آشوب می کنند، حالا تو چسبیده ای  به احمدی نژاد، شبانی که جانشین خلیفه شد؟!»

 …و صد البته، بقول همان قدیمیهای عاقل، «حقیقت جای کتمان ندارد».

 ذره بین

نگوییم به ما چه مربوط است که در ترکیه چه می گذرد؟ باورکنید این مهم به همه «ما» مربوط است، همانگونکه خلالوش اسلامی به همه «ما» مربوط بود، همانگونکه اشغال عراق به «ما» ربط داشت، همانگونکه زایش طالبان در افغانستان به «ما» مربوط می بود. اگر رویمان را هم از حقیقت برگردانیم، حقیقت از ما روی برگردان نیست! سرنوشت ایران را در این سی سالی که گذشت در نظر داشته باشید، دگرگونی هایی را که در افغانستانِ اشغالی بوقوع پیوسته را خوب بسنجید، به اوضاع رقت بار پاکستانِ اسلامی با دقت بیشتری نگاه کنید. نترسید از اندیشیدن، برای روانتان هوده دارد که با نگاهی دیگر به همه چیز نگاه کنید. هر چه در آن قسمت از آسیا نفوذ اسلامیون افراطی بیشتر باشد شمار اسلامیون دموکرات پرست نیز به همان اندازه  بالا میرود، و کم کم آثاری از من و شما باقی نخواهد ماند!

شازده که به اخبار ترکیه را بدقت دنبال می کند می گفت، «سی سال پیش که با طالبان در افغانستان، با حکیم در عراق، و با خمینی در ترکیه ملاقات کردند قرارشان بر این شد که در آینده نزدیک ترکیه را نیز ضمیمه ی امپراتوری اسلامی سازند. امروز در ترکیه ی لائیک، مسلمانان دموکرات همان کاری را می کنند که فردا جهان آماده باشد تا با جهاد اکبر مواجه شود. حال پرسش من اینست: با واتیکان و کانتربوری چه خواهند کرد؟ و چگونه از پس <<صهیونیست جهانی>> برخواهند آمد؟»

با سپاس از سرباز کوچک گرامی برای آگاهی به من و شما!

ذره بین

صفحهٔ بعد »