بارها گفته ام و باز هم خواهم گفت که گر ما را خیال رهائیست ز بند اهریمن پرستان، شایسته این باشد که پند بزرگان را به جانِ دل گیریم و خرد را بپرورانیم، که تنها راه نجات ما پرورانیدن خرد ما مردمست و بس! که گر ما خرد داشتیم چگونه می توانستیم گول نعلین بپایان دجال و روشنفکرانِ خودفروش را بخوریم و به «عشق آزادی» به سیاه چال قرون وسطی پرتاب شویم و در گندآبی متعفن کپک بزنیم، تا دشمنانمان آرام آرام نشانمان را هم از صفحه روزگار محو کنند؟  نادانی ما برگ برنده ایست در دست دشمنِ ما، و اسفا، اگر دشمن را دست کم گیریم.  

دوستانی که مشتاقند  بیست و هشتمین حکایت  از بوستان سعدی، پیرامونِ عقل و تدبیر و رای را کامل بخوانند، باید زحمت کشیده و خود بوستان را روبروی خویش بگذارند و …

به پیکارِ دشمن، دلیران فرست                      هژبران به ناوردِ شیران فرست

به رای جهاندیدگان کار کن                          که صید آزمودست گرگ کهن

مترس از جوانانِ شمشیرزن                         حذرکن زپیران بسیار فن

جوانان پیل افکن شیرگیر                            ندانند دستان روباهِ پیر

خردمند باشد جهاندیده مرد                        که بسیار گرم آزمودست و سرد

جوانانِ شایسته ی بخت ور                        زگفتار پیران نپیچند سر

گرت مملکت باید آراسته                          مده کار مُعظم به نو خاسته

سپه را مکن پیشرو جز کسی                     که در جنگها بوده باشد بسی

به خردان مفرمای کار درشت                   که سندان نشاید شکستن به مشت

رعیت نوازی و سر لشکری                    نه کاریست بازیچه و سرسری

نخواهی که ضایع شود روزگار                 به ناکار دیده مفرمای کار

نتابد سگ صید روی از پلنگ                 ز روبه رمد شیر نادیده جنگ

 

ذره بین

Advertisements