با سخن فردوسی بزرگ به پیشواز نوروز میرویم که بسیاری از ما ایرانیان به شنودن سخنش سخت محتاجیم.

 

با هم به بخشی از داستان «جمشید شاه» گوش می سپاریم.

 

«…

همه کردنیها چو آمد به جای             زجای مهی برتر آورد پای

به فّر کیانی یکی تخت ساخت             چه مایه بدو گوهر اندر نشاخت

که چون خواستی دیو برداشتی            ز هامون به گردون برافراشتی

چو خورشید تابان میان هوا               نشسته برو شاه فرمانروا

جهان انجمن شد بر آن تخت او            شگفتی فرو مانده از بخت او

به جمشید بر گوهر افشاندند               مر آن روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودین                 بر آسوده از رنج روی زمین

بزرگان به شادی بیاراستند                می و جام و رامشگران خواستند

چنین جشن فرخ از آن روزگار           به ما ماند از آن خسروان یادگار

…»                                                                               

 

 

 

 

Advertisements