کسانی که در دانشگاه هستند و در حال نوشتن پایان نامه دکتری، بخوبی میدانند که پژوهشگری پیرامون موضوع مورد پژوهش امریست بسیار وقت گیر که شایسته دقتی بسیار است و بهمین دلیل بسیار delicate، البته بقول اینجائیها. البته اینرا در پرانتز بگویم که آنهائی که بدلیل دوستی با از ما بهتران ویا پرداخت شیتیلی های چند هزار دلاری بعنوان «محقق،» یا «استادیار» در دانشگاههای ینگه دنیا در حال «تحقیق» هستند، مسلمن در مورد دود چراغ خوردن و لابلای کتابهای خاک خورده را جوریدن چیزی نمیدانند که اگر میدانستند که… 

و اما بلاگری که در حال تکمیل درجهء «دکتری» است، وروزی سیصد وشصت خط  برای بلاگش مینویسد، آنهم درباره مسائلی که باید با دقت در مورد آنها نوشت، جانوریست استثنائی که ممکن است از بدبختی من و شما «دکتر» هم بشود، اما هیچگاه «آدم» نخواهد شد. که بقول شاعر: «دکتر شدن چه آسان، آدم شدن چه دشوار». و امثال اینگونه جانواران همه فن حریف کم نیستند، که نظیر این نخاله های بی حیای به ظاهر ایرانی (تازیرانی) در همه جای دنیا پیدا میشوند.

 

ذره بین

Advertisements