اوت 2007


goobeen1.jpg

Advertisements

درهفته ای که گذشت، «کاردینال سرخپوش»، رئیس مجمع تشخیص مصلحت، در خطبه های پیش از نماز جمعه، گل افشانی کردند که بوی آن بمشام ما هم رسید.

خطبه های نماز جمعه تهران، خطبه هائی بسیار حساس، حساب شده، و حائز اهمیتند. بر طبق اصول انقلابی، و به منظور اعلام مواضع رژیم و رد و بدل چشمکهای سیاسی و ایما و اشارات اقتصادی و خاص المنفعه، سخنانِ خطیبِ منتخب و نماز گزار دارای جهت گیریهای خاصی میباشد که چشم پوشی کردن از آنها یعنی تجاهل. خطیب منتخب، بنا برموازین انقلابی اسلامی باید شخصی باشد که در پهنه مسائل مملکتی و اسلامی و امنیتی و مصلحت اندیشی ید طولائی داشته باشد؛ هم با دبدبه باشد و هم صاحب  حشم و مال و منالی و در ضمن حرفش هم در رو داشته باشد. هنگامیکه یک همچیین شخص مدبر و متمول و موثری میرود بالای منبر، ما باید چهار زانو پای منبرش بنشینیم و ببینیم چه چیزدستگیرمان میشود. و شاید  بحول و قوه اللهی از آنچه دستگیرمان شد بهره ای گرفتیم، و منتظر نماندیم تا «آمریکا ما را بزند».  چرا که بالفرض آمریکا نخواهد «ما را بزند» آیا این رواست که ما خودمان را لت و پار کنیم، و به تلافی عدم لشکر کشی آمریکا به ایران در طی بیست و هشت سال گذشته، حالا که از ایرانی جز یک زندگی آنی چیزی بیش ساخته نیست، از زور ناراحتی کیک زرد بخوریم و کلیه و مغز و کبد بفروشیم و دختر به دبی بفرستیم و در زیمباوه روغن نارگیل به هر چه نابدترمان بمالیم و بد هم بنشینیم شاید «اسرائیل ما را بزند»؟

 

  

نماز جمعه تهران مراسم ساده و بی تکلفی نیست که بشود ازآن بسادگی گذشت، بویژه آنکه  معمّم خطیب حجت السلام و المسلمین علی اکبر شاه رفسنجانی هم  باشد. شیوه علی اکبر شاه اینست که سخنانش را با اسلامی ترین نکات شروع کند، چرا که او به این نکته واقف است که امت نمازگزار توقعاتی دارند؛ و بیخودی و برای نوشیدن شربت نذری و گرفتن کوپن بنزین و بلیط  سفرهای مجانی به عتبات عالیه و دیگر بلاد اسلامی و این حرفها در این گرمای امرداد ماه در حیاط دانشگاه اسلامی بر آن آسفالت داغ ماتحت خود را برشته نمیکردند. و رفسنجانی هم، خدائیش را بخواهید آدمی نیست که میهمانانش را دست خالی به خانه برگرداند، لذا ایشان خطبه های نماز جمعه اش را با نام و یاد پیامبر اسلام آغاز میکند که، «هیچ هدیه ای از طرف خداوند بعد از اصل آفرینش انسانها بعنوان قرآن برای بشریت اهمیت ندارد.»

 

 

دومین نکته حائز اهمیت در سخنرانی علی اکبرهاشمی رفسنجانی اشاره او به «سالگرد بمباران هسته ای آمریکا در هیروشیما و ناکازاکی» است و «این بزرگترین فاجعه تاریخ دنیا…و جنایتی است که هیچ انسانی نمیتواند آن را نادیده بگیرد و عجیب است که دنیا بعد از دیدن این همه جنایت همچنان به دنبال بمب هسته ای پیش رفته که اگر خدای ناکرده این بمب ها به کار گرفته شوند همه کره زمین منهدم می شود».  حالا اگرآخوندها میخواهند بصورتی بسیار «صلح آمیز» ایران و منطقه و سپس دنیا را با اشعه و زباله اتمی به بهشت بفرستند، این بحثی است که از «توانِ ما» فراتر است.

 

سومین نکته حائز اهمیت اشاره علی اکبر شاه به «استقرار خاورمیانه»، و خط و نشان کشیدن ایشان برای «بسیاری از کشورها به خصوص کشورهای استعماری صنعتی» (بخوانید اتحادیه اروپا، شرکای جمهوری اسلامی در چپاول ایران) است؛ البته آمریکا که جای خود دارد، چون برطبق فرمایشات امام به ارتحال رفته، «آمریکا هیچ غلطی نمیتواند بکند».

 

ذره بین  

 

 

 

آن دسته از مومنین و مومنانی–تازیرانیانی که نظراتشان توام با هتاکی و فحاشی ( آداب و رسوم خانواده و ایل وتبارشان) است، بدون هیچگونه تردیدی به اسپم کده معرفی میگردند. برای مثال «دارکوب» که همان «لات» بی پدر و مادر است، اسمش در لیست تروریستهای اینترنتی به ثبت رسیده. با نام مستعار، ایمیل آدرس جعلی و…کامنت نگذارید، که دست آخر خودتان را خیط میکنید!

 

ذره بین

 اینهم قصیده ای  در «هجو شیخ فضل الله نوری» (از آن طلبه های کینه توزی که سرش را در راه اسلام به چوبه دار سپرد.  ملعونی «بهشتی»که  پیش از ارتحال استاد امام گجستک هم بود! ) از زبان ایرج میرزا. روانش شاد

حجّة الاسلام کتک می زند                                                                               بر سر و مغزت دَگَنَک می زند

گر نرسد بر دَگَنَک دستِ او                                                                             دست به نعلین و چُسک می زند

این دو سه گر هیچ کدامش نشد                                                                         با حَنَک و تحتِ حَنَک می زند

تا نشوی پاره خبردار باش                                                                              گاه حَنَک را به هَتَک می زند

گر کومکت رستم دستان بود                                                                            هم به تو و هم به کومک می زند

ور بکند پا بمیانی فلک                                                                                 چوب به پا های فلک می زند

چک زنِ سختی بود این پهلوان                                                                        ملتفتش باش که چک می زند

دستش اگر بر فکلی ها رسد                                                                          گوزِ یکایک به الک می زند

ور الکِ تنها کافی نشد                                                                                 هم به الک هم به دولک می زند

گویند آقا همه شب زیرِ جُل                                                                           از تو چه پوشیده کَمَک می زند

چون ببرد دست به سیخ کباب                                                                       بر جگر خویش نمک می زند

نَرمَک نرمک به سرانگشت خویش                                                               دیم دَدَدَک دیم دَدَدَک می زند

مختصرا هر شب در جوف پارک                                                                 یارو صد جور کلک می زند

حالا در حضرت عبدالعظیم                                                                          شیخ درِ دوز و کلک می زند

اِن شاءالله دو روزِ دگر                                                                             خیمه از آن جا به دَرَک می زند

منعش اگر کس نکند بی ریا                                                                        دست تصرّف به فدک می زند

وان جِگر نازُکَش از بهر پول                                                                     روزی صد مرتبه لَک می زند

مجلس شوراست که با دستِ حق                                                                 سیمِ بَدان را به محک می زند

هر جا خواهی به سلامت برو                                                                    ملت اللهُ مَعَک می زند

قافیه هر چند غلط شد ولی                                                                         شیخ ز بیکاری سگ می زند

 

ذره بین

                                                   

 

 

توجه، توجه! خانمها و آقایان گرامی، مفسدین و مفسدون المستقر فی دوله الاسلامی فی الایران الاشغالی، بگوش و بهوش باشید که طلاب مستقر در حوزه علمیه تهران از این پس با نام «دانشجویان عدالتخواه» در عرصه سیاست اسلامی  اقتصادی و اقتصاد سیاسی اسلامی، بفعالیت خواهند پرداخت.

 اخوان المسلمین ( بسیجیان جان بر کف) که همان «دانشجویان عدالتخواه» باشند، به این نتیجه رسیده اند که «قوه قضائیه بواسطه رسالت اصلی خود در رسیدگی به حقوق مردم و گسترش عدل و همچنین اختیارات وسیع خود در بازرسی و دادرسی(!) بایستی کانون اصلی درمان مفاسد اقتصادی موجود در کشور و برخورد با مفسدین و محاکمه آنها باشد».

(شازده میگوید «این دیگر از آن چیزهائی است که باعث سبزشدن شاخ از سر بنده میشود. این آقایان هم توقعاتی از دستگاه عدل اسلامی دارند!»)

این دانشجویان دستگاه قضائی اسلامی را محکوم به تبعیض در «برخورد با پرونده ها و متهمان، اطاله دادرسی، فساد درونی و سوء استفاده از برخی عناوین نظیر آبروی متهمان و امنیت سرمایه گذاری…» و این حرفها میکنند. به همان حضرت زینبی که دائم در حال بوسیدن ضریح مقدسش هستند، این بینوایانِ عدالتخواه حق دارند که معترض باشند. این طلاب شریف و زحمت کش و مهمتر از همه مسلمان و انقلابی میپرسند «آیا نمیتوان انتظار داشت که روزی در کنار اعدام اراذل و اوباش شاهد اعدام مفسدین اقتصادی هم باشیم؟»

 بقول شازده «این حرفی است که میتواند تعابیری مختلف داشته باشد . نخست آنکه تمام عوامل جمهوری اسلامی باید به سربداران بپیوندند، که این کاریست غیر عقلانی و بس ناشدنی. دوم آنکه سیستم قضائی کشور به منظور رسانیدن خون بیشتر به قلب نظام الهی، چند تن از کاپیتالیستهای  اصلاح طلب، و بر و بچه های مافیای نفتی  را در زیر پای رهبر قربانی کنند، که اینهم با عقل جور در نمی آید، چرا که این کار بمثابه قطع شاهرگِ  اقتصادی نظام اسلامی است. و سوم آنکه بر طبق رسومات اسلامی، هنوز با اندازه کافی و وافی و به اسم برخورد با مفسدین اقتصادی خون مردمان را نریخته اند. چهارم آنکه، در مملکت اسلامی، سیستم قضائی اسلامی مفسدین تقلبی را کشته و اصل کاریها را به امان خدا ول کرده…»

 و اما از آنجائی که این بحث های اقتصادی-اسلامی-سیاسی از حیطه شعور و فهم بنده خارج هستند، لذا بنده سکوت اختیار کرده و میدان را برای آقایان «دانشجویان عدالتخواه» و بقیه همه چی خواهان و همه چی دانان باز میگذارم. باشد که شما نیز همه چی دان شوید.

 

ذره بین

 

 

 

untitled-1.jpg

اینهم جوک هفته، البته اگر توانستید به آن بخندید. از سخنان هس–ببخشید احمدی نژاد در نشستی با خبرنگاران الجزایری:

«آمریکای جنوبی را نگاه کنید. هر کشوری که حکومتشان مردمی و دموکراسی است مورد فشار و هجوم آنان(ابر قدرتها) است. هم اکنون در اروپا زندانهای مخفی ساخته اند و طبق معیارهای حقوق بشر این عمل تاسف بار است…در جمهوری اسلامی ایران همه امور در دست مردم(!) است.  این مردم هستند که حکومت را تعیین میکنند و در ایران آزادی تقریبا مطلق است، اما بعکس آنها میگویند در ایران مشکل حقوق بشر وجود دارد(!)»

ذره بین

در راستای پشتیبانی از دانشجویان دربند در ایران اشغال شده، هیچ سخنی را پیراسته تر از سخن دکتر شچاع الدین شفا نیافتم:

«دشمنی غریزی روح اله خمینی با هر گونه دانش غیر مذعبی جهان امروز، بازتابی از دشمنی سنتی آخوندهای همه مذاهب در هر مقطع زمانی و مکانی با همه مردان واقعی دانش، با ابن سیناها، رازی ها ، گالیله ها ، داروین ها ، اینشتاین ها است. خود فقیه اعظم از این واقعیت چنین برداشت:

«ما دانشگاهی را که شعارش این باشد که میخواهیم ایران متمدن و آباد داشته باشیم و رو به تمدن بزرگ برویم نمیخواهیم. ما با این دانشگاه از اساس مخالفیم. ما اساتید دانشگاهی را میخواهیم که رو به غرب و شرق نداشته باشند، آتاتورک نباشند، تقی زاده هم نباشند«. در همان نخستین ماههای جمهوری ولایت فقیه، وی تصریح کرد که: «همه گرفتاریهای ما از این دانشگاه ها و دانشگاه دیده ها است. هر چه میکشیم از این طبقه ای است که ادعا میکند روشنقکریم و حقوقدانیم و دانشگاه دیده ایم. هر چه ما میکشیم از اینها است«.

وقتی بدو گفته شد که بر اثر سیاست سختگیرانه آخوندها فرار مغزها از ایران شدت گرفته است، جواب داد: «میگویند مغزها فرار میکنند. به جهنم که فرار میکنند، چه بهتر که این مغزهای پوسیده فرار کنند. اینها که همه اش دم از علم و تمدن میزنند بگذارید فرار کنند. ما علم و دانشی را که اینها از غرب می آورند نمیخواهیم. اگر شما هم فکر میکنید که در اینجا جایتان نیست فرار کنید، راه باز است«. و این باز بودن راه، ده ها هزار نفر از آنهائی را که برای آموزش و تخصص هر کدان از آنان میلیونها ریال از دارائی ملی یا از دارائیهای خصوصی خرج شده بود به بیرون از مرزها فرستاد و به رایگان تحویل کشورهائی دیگر و ملتهائی دیگر داد که برای مغز بیش از عمامه ارزش قائل بودند»(تولدی دیگر: ولایت فقیه، 520) 

نیش تازی نه از ره کین است، که اقتضای طبیعت وحشیش چنین است. 

ذره بین   

« صفحهٔ پیشصفحهٔ بعد »